LIEVE MENSEN,

OP 23 AUGUSTUS 2011 GING MIJN BLOG OFFLINE VOOR DE MIGRATIE. DE VERHUIZING ZOU SLECHTS TWEE DAGEN DUREN. HELAAS VERLIEP DIT ANDERS WAARDOOR IK IN SEPTEMBER HET BESLUIT HEB GENOMEN OM MIJN BLOG ONDER TE BRENGEN BIJ MIJN WEBSITE. MIJN COMPLETE ARCHIEF VAN ZES JAAR BLOGGEN (MET REACTIES) IS TERUG TE VINDEN OP MIJN NIEUWE PLEK:

http://berthi.textile-collection.nl/

WAAR VANAF 20 SEPTEMBER 2011 WEER DAGELIJKS EEN BERICHTJE STAAT TE LEZEN! IK ZIE JE GRAAG TERUG OP MIJN NIEUWE STEKKIE MET DE VERTROUWDE OMGEVING :

http://berthi.textile-collection.nl/

EEN TEXTIELGROET VAN BERTHI

De verhuizing loopt niet volgens de planning. De laatste exportberichten die vannacht om 02.00 uur binnen zouden komen, zijn er nog steeds niet. Afwachten dus… . Bij wijze van hoge uitzondering volg ik de berichten op Twitter. De kop Douwe Egberts koffie staat naast me met in mijn achterhoofd de Friese merklap 1786.

Wist je trouwens dat begin 20e eeuw het in West-Friesland gebruikelijk was dat een meisje op zondagochtend bezoek kreeg van een jongen wanneer ze de avond tevoren met hem een avondje uit was geweest? De jongen mocht dan in het ouderlijk huis van het meisje langskomen om ‘de koffie op te halen’. Dat was spannend. De ogen van de jongen waren gericht op de stand van het koffiekopje. Het oor van het kopje werd in zijn richting neergezet als hij bij het meisje in de smaak viel en zij het contact wilde vervolgen. Als dat niet het geval was, wees het oor van het kopje in een andere richting. In dit laatste geval wist hij meteen dat hij het verder wel kon vergeten. Geen woord hoefde eraan te worden vuilgemaakt. Na een tweede kopje koffie werd de beleefdheidsvisite bexebindigd. Dit verhaal schreef A. Kok in een tijdschrift. Helaas weet ik niet meer welk blad het was.

Wil je meer weten over het kopje op de foto, lees dan dit logje.

Het is bijna zover! Overmorgen gaat mijn blog verhuizen en zoals je hebt gelezen gaat vandaag een verandering in, namelijk van zeven logjes per week ga ik naar drie. Op zondag, dinsdag en donderdag kun je een nieuw berichtje verwachten. De kans is groot dat dit mij aanstaande dinsdag niet gaat lukken. Waarschijnlijk zal ik eerst een nieuw systeem onder de knie moeten krijgen. Ik wens de verhuizers veel succes en ik hoop je snel terug te zien in mijn nieuwe woning! Tot gauw!

Marijtje Ceelen: ‘Ik vond een rek met vele verschillende kaarten aan de kust van Frankrijk in Saint-Malo en misschien krijg je er nog wel meer van. Ik vond deze wel mooi. Ik vermoed dat ze machinaal geborduurd worden. Ik lees je blog vaak en geniet ervan.’

Over de dracht van Bretagne schreef ik al eerder. Wil je je geheugen opfrissen, lees dan dit logje nogmaals.

In oktober 2010 ontving ik de eerste textielkaart die in de stijl is van bovenstaande kaart. De tweede volgde op 7 februari 2011, een kaart die ik als grapje aan mezelf stuurde. Enkele maanden later volgde de geborduurde kaart uit Sicilixeb. In juni kwamen er kaarten uit de Dordogne en Mallorca, en nu dan uit Bretagne. Op de meeste kaarten staat Made in Spain. Ook al staat deze tekst niet vermeld, dan heb ik toch het vermoeden dat ze hun oorsprong vinden in Spanje.

Na het plaatsen van de geborduurde kaarten op mijn blog, kwamen er bij veel lezers herinneringen naar boven die teruggingen naar de jaren zeventig van de vorige eeuw. Sommigen hadden de fraaie afbeeldingen uit deze periode bewaard in een plakboek die je in deze log ziet.

In welke landen worden dit soort ansichtkaarten verkocht? Het maakt me nieuwsgierig. Wie weet duikt er nog eens een exemplaar op in een land waarvan we het in eerste instantie niet zouden verwachten.

Zes jaar bloggen! Wie had dit gedacht toen ik op 20 augustus 2005 heel voorzichtig de eerste stappen zette in blogland. Thema van mijn blog moest handwerk/textiel worden in de breedste zin van het woord. Mijn doel was om elke dag een nieuw berichtje te plaatsen. Dat zijn 365 logjes op jaarbasis. Dit maal zes, en je komt uit op 2190 berichtjes. Dan tellen we er nog eentje bij voor het schrikkeljaar 2008, en komen vervolgens op 2191 logjes. Uiteindelijk zijn het 2335 berichtjes geworden in zes jaar tijd met in totaal 48.880 reacties. Hier ben ik mijn lezers zeer dankbaar voor, want zeg nu eerlijk, wat is een blog zonder lezers en reacties? Ik heb veel geleerd de afgelopen jaren zowel op textiel- als schrijfgebied. In het bijzonder wil ik Eva Behrens bedanken die altijd weer een mail stuurde zodra ik een tikfout had gemaakt.

Mooie projecten, zoektochten en puzzels kwamen voorbij waardoor ik veel nieuwe kennis heb vergaard in de afgelopen zes jaar. Zonder jouw bezoek aan mijn blog en tips was het me nooit gelukt om zo’n diversiteit aan logjes te schrijven. Daar wil ik je heel hartelijk voor bedanken.

Het nieuwe project Textielpost dat ik vorig jaar begon, is voorlopig niet afgesloten. Niet alleen ik geniet van alle prachtige textielkaarten, maar ook de lezers zoals blijkt uit de enthousiaste mails die ik hierover ontvang. Na de verhuizing van mijn blog gaan we dus steevast door met textielpost en nieuwe logjes over handwerk en textiel in de breedste zin van het woord. Veel zal hetzelfde blijven, wel zal er een verandering gaan plaatsvinden in het aantal berichtjes dat ik ga plaatsen. In plaats van zeven logjes per week, gaan dat er drie worden. De nieuwe berichtjes ga ik op vaste dagen plaatsen, namelijk op zondag, dinsdag en donderdag. Niet meer op een vast tijdstip, maar in de loop van de dag verschijnt een nieuw logje. Daar begin ik morgen mee.

Post, zowel digitaal als door de brievenbus, ontvang ik regelmatig met tips, knipsels en textielkaarten. Erg leuk allemaal. Regelmatig krijg ik te horen dat mensen vaak op mijn blog terechtkomen als ze informatie zoeken over een bepaald onderwerp. Josefien bedacht hiervoor een aardig woord: Textilipedia! Prachtig verzonnen, maar zover zijn we nog lang niet. Om dit te bereiken moet er nog heel veel werk verzet worden.

Bij textielpost heb je al diverse keren een geborduurde ansichtkaart voorbij zien komen. De meeste lezers herkennen deze kaarten uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Toch blijkt de geborduurde ansichtkaart al veel langer te bestaan. Elly Smith uit Amerika stuurde mij bovenstaande geborduurde kaart die uit begin 20e eeuw dateert. Ook weer een Spaanse kaart van origine. Overigens bevat deze kaart veel meer borduurwerk dan de huidige vergelijkbare kaart. Zou de oorsprong van de geborduurde kaart zich toch in Spanje bevinden? Het is een onderzoek waard.

Emma G. Texeira was een geliefd fotomodel. Je ziet haar regelmatig terug op kaarten. Hier en hier zie je een andere kaart waar zij op afgebeeld staat.

Van Marijtje Ceelen ontving ik een geborduurde textielkaart uit Bretagne. Op deze kaart staat niet Made in Spain, toch heeft de kaart dezelfde uitstraling als de andere geborduurde kaarten. Ik laat deze prachtige kaart snel op mijn blog zien.

Let’s Play, Dress to play Chess, en nu ook nog Let’s Knit. Tijdens de regenbuien en donkere wolken op het Zomerparkfeest 2011 was er gelukkig altijd de aangeklede boom met gebreide lapjes die voor de nodige kleur zorgde. Bewoners van woonzorgcomplex Jozefhof haalden voor deze gelegenheid de breinaalden uit de kast. Natuurlijk werden de breinaalden eerst van de nodige stof ontdaan. Breien doen de dames namelijk niet meer. Ze doen aan geheugentraining, gym en rikken tegenwoordig. Toch hebben de zeven breisters met plezier de lapjes gebreid.

Belangstelling genoeg voor de ‘lapjesboom’, zowel door jong en oud. De verleiding was zelfs erg groot om de boom een aai over zijn stam te geven!

Zo zag het er vanmorgen uit. Stralende zon en geen donker wolkje aan de lucht. Dat was laat in de midddag wel anders.

Na een maandje breien hadden de dames van Jozefhof zoveel lapjes, dat er wel een tweede boom versierd kon worden.

Over de hele wereld zie je wild-breisels opduiken. Arja was enkele weken geleden in Kxf8ge, een plaatsje even onder Kopenhagen, waar zij een versierde ophaalburg met breiwerk zag bij het haventje.

Breiwerk met de volgende tekst: HEJ ALLA MEDMxc4NNISKOR. Dat betekent: HALLO ALLE MEDEMENSEN.

We hebben het nu alleen over de vrouwen gehad die breien, maar de mannen waren de afgelopen tijd veel in het nieuws met hun breiwerken. Laten we beginnen met een artikel in NRC Next op maandag 8 augustus. De kop luidt: Liever niet in het openbaar. Ondertitel: Trend: breiende mannen. ‘Jaap (42) is een alfaheer: uitgever van beroep, en daarnaast pianist, accordeonist, psycholoog, Italixeb-kenner en yogi. Nu blijkt hij ook nog te kunnen breien’, lees ik in het artikel. Van wie heeft hij het breien geleerd? ‘Zelf’, zegt hij. ‘Het is een soort magie: je verricht een paar simpele handelingen, en er komt zomaar iets moois uit.’ Jaap vindt breien rustgevend. Hij doet het ‘s avonds, na het werk, met de tv aan. Zijn wol en breipennen bestelt hij online, en hij breit niet in het openbaar. ‘Dan maak je zo’n statement: kijk mij, man, eens breien. Ik hoef geen aandacht. Voor mij is het een privxe9-aangelegenheid.’

Een dag later lees ik in de NRC bij de rubriek ik@nrc.nl het volgende van Jeroen Manders:

‘Het moet ergens eind jaren tachtig zijn geweest: ik, jongeman, zat te breien in de trein. Om toch nog een beetje mannelijk over te komen, breide ik met heel dikke wol en heel dikke naalden. Tegenover mij kwamen twee dames van rond de vijftig zitten en ze keken lang zwijgend en ietwat verschrikt toe. Toen verbrak een van de twee dames de stilte en sprak onbeschaamd hoorbaar tegen haar buurvrouw: “Toch breien ze anders dan wij.”‘

Joris Linssen bezoekt voor zijn programma Jorxeds’Showroom bijzondere mensen. Hij had ondere andere een ontmoeting met de levenskunstenaar Gert Hanegraaf die de mooiste truien breit. Breien is een kleurentherapie voor hem. Wil je meer van deze levenskunstenaar weten, kijk dan naar deze uitzending.

Foto: Jasper van Bladel

Nog een filmpje over breiende mannen, Knitting with Julia.

Anke Witlox was in de maand juli voor vakantie in Lapland. Ze zag prachtige textielkaarten en moest aan textielpost denken. Vanuit Lapland plaatste ze een reactie op mijn blog om mijn adresgegevens te vragen zodat ze een kaart kon sturen. Toch heel bijzonder elke keer weer dat lezers van mijn blog aan textielpost denken als ze in het buitenland/Nederland zijn. Ik waardeer dit enorm en last but not least, ik doe via al deze schitterende textielkaarten veel nieuwe informatie op. Dus niet alleen een erg leuk project, maar ook nog eens leerzaam voor mij.

Anke Witlox: ‘Hier textielpost uit Lapland. Ik heb uit vele mooie kaarten een kaart gekozen met geweven bandjes die de Sami op hun kleren dragen. Het Sami volk leeft in Noorwegen, Finland en Zweden, ze gaan hun rendieren achterna. De kleren die ze dragen zijn zeer kleurrijk. Er zijn vier Sami volken die alle vier zich net iets anders kleden.’

De textielkaart komt uit het Sami Museum Inari.

Anke is terug van vakantie en zij wil graag informatie met ons delen die zij in Lapland hoorde. Anke: ‘Weer terug van vakantie uit Lapland zal ik proberen er iets meer over te vertellen. De mensen die daar leven zijn de Sami. Ze leven met en van hun rendieren en van alles wat in de natuur groeit. Omdat de rendieren trekken om het hele jaar voldoende eten te vinden hebben de Sami’s altijd met hun dieren meegetrokken. Ik dacht dat er vier Sami volken waren, maar het zijn er veel meer. Wel tien en ze hebben allemaal een eigen taal (geen dialect, echt een taal). De Sami leven in Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. Er zijn verdragen gesloten dat ze zonder paspoort vrij kunnen reizen in deze landen. Nu reizen de vrouwen en kinderen niet meer mee met de rendieren, maar de mannen nog wel. De kleding van de Sami is prachtig kleurrijk. Er zal best wel verschil in zitten, maar ik kon daar in de korte tijd dat wij er waren niet echt het fijne van te weten gekomen. De kaart die ik stuurde is van het band waarmee de Sami hun kleren en dergelijke mee versieren. Het zijn smalle bandjes die ze weven, en gemakkelijk op te rollen als ze verder trekken. De Sami man op de foto kwamen we tegen in Noorwegen. De foto van het boek met het patroon voor het weven van een bandje was van een Sami vrouw in Finland. Zij en haar man maakte van alles uit de gewijen van de rendieren. Zij vertelde ons in korte tijd zoveel over de gewoontes van de Sami, helaas was dat net voor we naar het vliegtuig moesten.’

Hieronder een foto van een babywiegje. Anke: ‘Het wiegje heeft deze vorm zodat als het wiegje onderweg per ongeluk viel, de baby beschermd werd door de kap en altijd kon blijven ademen (het wiegje is van hout, omtrokken door rendierleer).’

Web-log gaat verhuizen, terwijl ik helemaal niet van veranderingen houd! Toch zal ik niet achter kunnen blijven en mee moeten. In de nacht van 22 op 23 augustus 2011 vindt de grote ‘operatie’ plaats. Rond de klok van 02.00 uur wordt het startsein gegeven. De blogs van web-log worden afgesloten en getransporteerd naar de nieuwe woning. Zal dit vlekkeloos verlopen of met horten en stoten gaan? De mensen achter de schermen van web-log beloven dat de complete inhoud van de blog meegaat: foto’s-tekst-filmpjes-reacties. Ik moet er niet aan denken dat mijn archief verloren gaat! Inmiddels is het voor mij best een belangrijk naslagwerk geworden. Uren, dagen, weken, maanden, jaren werk zit erin!

Wat verhuist er niet mee? Dat is de achtergrondkleur van de blog, de zijkolommen en de kopfoto van de blog. Matthijs heeft dit inmiddels allemaal vanuit de bron voor mij opgeslagen. Het zal een hele klus worden om dit in de nieuwe woning weer netjes op zijn plaats te krijgen want echt alles gaat veranderen, zegt men! Met veel spanning en bibbers in mijn kniexebn wacht ik de verhuizing af. Ik hoop dat er geen slapeloze nachten volgen…

Hoe ziet mijn blog er op 23 of 24 augustus 2011 uit? Leesbaar? Staan de foto’s goed, in verhouding tot de tekst? Kan ik gelijk weer berichtjes gaan schrijven of moet ik me wederom gaan verdiepen in een nieuw systeem? Vragen, heel veel vragen. Het is heel goed mogelijk dat het even duurt voordat ik alles onder de knie heb en nieuwe berichtjes kan plaatsen.

Let’s Play! was het thema voor het Zomerparkfeest 2011. Femke Agema en Irene Heldens speelden hierop in door hun nieuwe najaarscollectie op een verrassende manier te tonen op een groot schaakbord. Om de schaakpartij te kunnen spelen heb je schakers nodig. Deze taak namen de broers Joep en Mart Nabuurs op zich. Kijk met me mee en vergeet niet om op de toepasselijke hoofddeksels te letten.